Najczęstsze pytania

Co to jest psychoterapia?

Psychoterapia jest przestrzenią, w której można stopniowo rozwijać zdolność do rozumienia własnego świata wewnętrznego. W relacji z terapeutą możliwe staje się nadawanie znaczenia temu, co dotąd było trudne do pomyślenia, nazwania lub przeżycia. Dzięki temu doświadczenia, które wcześniej mogły wydawać się chaotyczne, przytłaczające lub niezrozumiałe, mogą stać się bardziej możliwe do przeżycia i zintegrowania.

Psychoterapia psychodynamiczna wychodzi z założenia, że objawy, cierpienie czy powtarzające się trudności w relacjach nie są przypadkowe. Mają swoją historię i znaczenie. Często są wyrazem doświadczeń, które nie mogły zostać wcześniej zrozumiane, przeżyte lub wyrażone. Wspólnie staramy się odkrywać ich sens. Wiele z tego, jak funkcjonujemy, kształtuje się poza naszą świadomą kontrolą. Dlatego psychoterapia nie polega na udzielaniu rad ani szukaniu szybkich rozwiązań, lecz na procesie rozumienia tego, co wpływa na nasze emocje, wybory i relacje. Zmiana nie polega na nauczeniu się nowych technik radzenia sobie, ale na stopniowym przekształcaniu sposobu, w jaki człowiek doświadcza siebie i świata.

Celem psychoterapii nie jest wyłącznie zmniejszenie objawów lub złagodzenie cierpienia. Jest nim również rozwijanie zdolności do autorefleksji, lepszego rozumienia własnych emocji, pragnień i lęków oraz budowania relacji. W miarę pogłębiania rozumienia siebie możliwe staje się budowanie kontaktu z własnym, autentycznym doświadczeniem oraz życie w większej zgodzie z wewnętrzną prawdą. Prowadzi to do większej spójności, swobody w podejmowaniu decyzji oraz budowania głębszych relacji z innymi.

Psychoterapia psychodynamiczna jest metodą leczenia wielu trudności psychicznych, między innymi zaburzeń lękowych, depresji, choroby afektywnej dwubiegunowej, zaburzeń osobowości, zaburzeń odżywiania, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, fobii oraz zaburzeń psychosomatycznych. Z tej formy terapii korzystają również osoby z doświadczeniem psychozy. Jest pomocna również osobom, które doświadczyły trudnych wydarzeń w dzieciństwie, wychowywały się w poczuciu braku bezpieczeństwa lub mają za sobą doświadczenie zaniedbania, przemocy, straty czy przewlekłego stresu. 

Psychoterapia jest przeznaczona także dla osób, które zauważają u siebie powtarzające się trudności – na przykład w relacjach z innymi, sposobie przeżywania emocji czy reagowania na trudne sytuacje. Często mimo podejmowanych wysiłków podobne sytuacje i konflikty powracają, a ich przyczyny pozostają niejasne. Może być pomocna także dla osób, które doświadczają samotności, przewlekłego lęku, obniżonego nastroju, poczucia pustki, trudności w relacjach, kryzysów życiowych, problemów z poczuciem własnej wartości, perfekcjonizmu, problemów ze snem czy wypalenia zawodowego. Może być pomocna również w okresie okołoporodowym, po doświadczeniu poronienia lub w trudnościach związanych z płodnością. 

To propozycja dla osób, które nie chcą jedynie zmniejszyć nasilenia objawów, ale pragną lepiej rozumieć siebie, swoje emocje i relacje z innymi. W swojej pracy dążę nie tylko do złagodzenie objawów, ale także do lepszego rozumienia własnego świata wewnętrznego i relacji z innymi.

Nie trzeba czekać, aż trudności staną się bardzo nasilone, aby skorzystać z pomocy psychoterapeuty. Warto rozważyć konsultację już wtedy, gdy od dłuższego czasu odczuwasz, że coś w Twoim życiu powoduje cierpienie, ogranicza Cię lub odbiera satysfakcję z codziennego funkcjonowania. Na konsultację zgłaszają się również osoby, które nie doświadczają wyraźnych objawów psychicznych, ale chcą lepiej zrozumieć siebie, swoje emocje, sposób budowania relacji i podejmowania decyzji. Nie istnieje jeden „właściwy moment” na rozpoczęcie terapii. Dla wielu osób jest nim chwila, w której pojawia się gotowość, by z większą uważnością przyjrzeć się sobie i poszukać przyczyn swoich trudności. 

Nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie. Czas trwania psychoterapii jest zawsze indywidualny i zależy od rodzaju zgłaszanych trudności, celów terapii, potrzeb pacjenta oraz przebiegu procesu terapeutycznego.

To, jak przeżywamy siebie, innych ludzi i budujemy relacje, kształtuje się przez wiele lat. Dlatego ich stopniowe rozumienie i zmiana również wymagają czasu. Prowadzone przeze mnie procesy terapeutyczne najczęściej trwają kilka lat, choć w niektórych przypadkach czas ten może być krótszy lub dłuższy. 

Efekty psychoterapii często utrzymują się i rozwijają także po jej zakończeniu. Wynika to z faktu, że w trakcie terapii pacjent stopniowo rozwija większą zdolność do rozumienia siebie, bardziej świadomego przeżywania emocji oraz radzenia sobie z trudnościami w sposób, który pozostaje z nim również po zakończeniu terapii.

Każda sesja terapeutyczna trwa 50 minut, rozpoczyna się i kończy punktualnie o umówionej godzinie. 

Sesje psychoterapii odbywają raz lub dwa razy w tygodniu, a ich częstotliwość zależy od indywidualnych ustaleń z pacjentem. Większa częstotliwość spotkań sprzyja pogłębianiu refleksji i utrzymaniu ciągłości między sesjami. Dzięki temu sesje nie pełnią roli cotygodniowego „sprawozdania z życia”. Sesje odbywają się w stałych dniach i godzinach. Rezerwuję dla pacjenta stałe godziny sesji, które w trakcie procesu psychoterapii są wyłącznie dla tej osoby.

Na co dzień prowadzę psychoterapię w gabinecie. Bezpośrednie spotkanie jest ważnym elementem sposobu, w jaki pracuję. Wspólna obecność w gabinecie sprzyja rozwijaniu relacji terapeutycznej oraz tworzy przestrzeń przeznaczoną wyłącznie na terapię, wolną od większości bodźców i zakłóceń obecnych w codziennym otoczeniu. 

W uzasadnionych sytuacjach możliwe jest jednak odbycie sesji telefonicznie lub online, a każda taka sytuacja jest omawiana indywidualnie.

Kontrakt psychoterapeutyczny to porozumienie pomiędzy pacjentem a terapeutą, które wyznacza stałe ramy współpracy. Dzięki niemu obie strony mają jasność co do organizacji spotkań oraz sposobu wspólnej pracy. 

Podczas ustalania kontraktu omawiane są między innymi częstotliwość sesji, wysokość opłat, zasady odwoływania sesji oraz planowanych przerw, sposób kontaktu pomiędzy sesjami, a także kwestie poufności. Kontrakt obejmuje również ustalenie celu terapii. Nie musi on być od początku precyzyjnie określony – wiele osób zgłasza się na psychoterapię z poczuciem cierpienia lub zagubienia, jednym z elementów wspólnej pracy jest stopniowe lepsze rozumienie zgłaszanych trudności i określanie kierunku terapii.

Kontrakt nie jest jedynie zbiorem zasad organizacyjnych, lecz ważnym elementem procesu terapeutycznego. Wyznacza ramy terapii, które sprzyjają budowaniu zaufania i poczucia bezpieczeństwa. Przewidywalność ram współpracy stwarza warunki umożliwiające stopniowe poznawanie własnego świata wewnętrznego oraz rozwój relacji terapeutycznej.

Kontrakt może być w razie potrzeby wspólnie omawiany i modyfikowany, jeśli wymaga tego przebieg terapii. Wszelkie zmiany są jednak zawsze wprowadzane w sposób otwarty i uzgodniony.

Tak, psychoterapeutę obowiązuje tajemnica zawodowa – wszystkie wypowiedzi pacjenta w trakcie sesji oraz jego tożsamość są poufne, a zasada ta nie ogranicza się do czasu trwania psychoterapii. Wyjątek stanowią sytuacje dotyczące zagrożenia życia pacjenta lub innych osób, lub w sytuacji, gdy przewidują to przepisy innych ustaw.

Szczegółowe zasady odpłatności są omawiane podczas kontraktu terapeutycznego. Wszystkie zaplanowane sesje w danym miesiącu są płatne, z wyjątkiem dni świątecznych, wcześniej zapowiedzianych przerw w pracy terapeuty oraz sesji odwołanych przez terapeutę z przyczyn losowych.Opłata za sesję dotyczy stałego, zarezerwowanego tylko dla pacjenta czasu.

Jeśli pojawiają się emocje, pytania lub wątpliwości związane z kwestiami finansowymi, również mogą stać się tematem omawianym podczas terapii.

Zakończenie psychoterapii jest ważnym etapem procesu, traktowanym jako część wspólnej pracy, wymagająca czasu i refleksji. Jeżeli pacjent i terapeuta uznają, że cele terapii zostały osiągnięte lub że dalsza regularna praca nie jest już potrzebna, decyzja o zakończeniu jest omawiana z odpowiednim wyprzedzeniem. Ostatnie sesje pozwalają podsumować przebytą drogę, dostrzec zachodzące zmiany oraz porozmawiać o uczuciach związanych z zakończeniem.

Zakończenie terapii może wiązać się z różnymi emocjami – radością, satysfakcją, wdzięcznością, ale także smutkiem, niepewnością czy lękiem. Wszystkie te doświadczenia są naturalną częścią procesu i mogą stać się ważnym tematem rozmowy. Dla wielu osób jest to również okazja do przeżycia zakończenia ważnej relacji w sposób świadomy, bezpieczny i niewymagający nagłego zerwania kontaktu. 

Pacjent ma prawo zakończyć psychoterapię w dowolnym momencie. Jeżeli pojawia się taka decyzja, warto omówić ją podczas sesji. Pozwala to lepiej zrozumieć przyczyny przerwania terapii, zadbać o domknięcie procesu oraz, jeśli to możliwe, wspólnie przygotować zakończenie.

To, co zostaje po zakończeniu psychoterapii, nie sprowadza się jedynie do złagodzenia objawów. Dla wielu osób ważnym doświadczeniem staje się głębsze rozumienie własnego świata wewnętrznego i korzystanie z tego także po zakończeniu terapii.